انسان وقتی غزلی میخواند احساسی الهی پیدا میکند وشورش و تبهکاری را کنار میزند.بزرگانی مثل مرحوم فیض کاشانی ، صدر المتالهین شیرازی و حکیم سبزواری از کسانی بودندکه به خواندن غزل های حافظ اهتمام داشتند. بعضی با شعر و غزل مانوسند ، بعضی با دعا و مناجات ، بعضی با قرآن.
البته دعا و قرآن را همه میتوانند استفاده کنند اما آثار دیگر عمومیت ندارد.
ببینید در این سن چه چیزی شما رابیشتر به خدا جذب میکند ، همان را مغتنم شمارید.ابوعلی سینا میگوید : گاهی عارف احتیاج به نغمه ی رخ ، یعنی آهنگ ملایم دارد که او را متعظ کند.
گاه یک مناجات جوان را اداره میکند ، گاه یک غزل یا قصیده کمبود های درونی را ترمیم میکند.لذتی که انسان از یک غزل خوب میبرد هرگز از یک ترانه نمیبرد. ترانه سمی است که لذت کاذب ایجاد میکند اما غزل شهدی است که لذت صادق ایجاد میکند و تا آخر پیری با انسان است ...غزل سعدی و حافظ از این قبیل است.مرحوم آقا علی حکیم که تقریبا یک قرن قبل زندگی میکرد در کتاب (( سبیل الرشاد فی علم المعاد )) میگوید : دیدم در تهران خبر تازه ای منتشر شده و میگویند در اثر بارندگی شدید ، سیلی در شهر ری جاری شده و بعضی از قبر ها ویران شده و قبری در آمده است که بدن صاحب آن تازه است و این قبر مربوط به مرحوم (( ابن بابویه)) است .
عده ی زیادی از مردم شریف تهران رفتند و زیارت نمودند و بعد از چند روز که اوضاع آرام شد ، من خودم شخصا رفتم و دیدم که این بدن مطهر تازه است.چه رمزی در کار است که بدن یک انسان 800-900 سال زیر خاک باشد و نپوسد ؟؟ اینگونه اشخاص خود را با ترانه و سایر گناهان مسموم نکرده اند و در حال حیات و بعد از آ ن برکات الهی شامل حال آنان شده است.
به هر حال اگر کسی خود را با ترانه سرگرم کند ، همین که سنش مقداری بالا آمد افت میکند و میبیند با ذائقه ی او جور در نمی آید . در حالی که با مناجات و غزل انس دیگری دارد .غزل حافظ همیشه میماند و حتی هر چقدر که سن افزایش یابد انسان بیشتر با آن مانوس میشود . بنابراین اگر جوانان این راه را طی کنند مطلوب است .
میدانیم که آهنگ سه قسم است :
1.آنهایی که پیام خوبی دارد و حالت روحی و پاکی در انسان ایجاد میکند و اشکال ندارد.

2.آهنگی که ریتم خاصی دارد و پیدا است مربوط به مجلس لهو و لعب است و خوی شهوت را تحریک میکند ، نامشروع است .

3.برخی هم که مشکوک است ...عمده آن است که ما بخواهیم کیف کنیم، اگر یک راه صحیح داشته باشیم به دنبال مشکوک نمیرویم ...همین غزل ها و مناجات ها را با صدای خوب خواندن که خصیصه ی ما شیعیان است و به خواندن بیشتر از نواختن علاقه مندیم خیلی به انسان حال میدهد و چیز بسیار خوبی است و بیش از آن هم نیاز ما نیست .

به ما گفته اند کسی که اذان میگوید مستحب است که خوش صدا باشد تا نیاز قوه ی سامعه تامین شود . اشعار خوبی هست که اگر با صدای خوش خوانده شود نیاز انسان را تامین میکند.

اگر کسی این راه را برود میبیند کمبودی ندارد ، هرگز خود را به ترانه آلوده نمیکند .از طرف دیگر اشعاری را فرا گرفته که دم پیری برای او گوارا است و هر چه سن بالاتر میرود بهره ی او از این اشعار پیامدار بیشتر میشود .

برگرفته از کتاب : پرسش و پاسخ های دانشجویی در محضر حضرت آیت الله جوادی آملی <فلمينگ خوشقدمي, محمد,خاكپور, مجتبي ,شاه‌علي ,سعيـد داريوش سام مجيد اخشابي منصور, نصرتي ,شهرام IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/22.gif" width=18>